İnsanoğlu önce karnını doyurmak için sonra sağlam ve sürdürülebilir bir dünya kurmayı sağlayabilecek yapıtlar yaratmak üzere çalıştı.
Bunun sonucunda kendimize nihai bir hedef belirledik: zenginliklerin artırılması, bolluk ve "çoğunluğun mutluluğu ."
Peki bu modern toplumun emeli neden ibaret? Yoksa bir hayal kaldığı sürece insana hoş görünen ancak gerçekleştirildiği anda ‘bir oyuna getirme’ olduğu ortaya çıkan şu ‘sefiller’deki eski hayalden mi ?
Aslında artık her şey bir işe dönüştü; herkesin çalışabilmesi için, tüketmek, yani üretim-tüketim döngüsünün hiçbir zaman durmaması için ürettiklerimizi tüketmemiz gerekiyordu.
Yeryüzünde bolluk yaratmak için budala bir şekilde dayanıklılığı az olan, değişken ve ömrü sınırlı nesneler üretmek gerektiğine inanmak düşünülemez.
Zira yarattığımız kadar çabuk tükettiğimiz bu yalanvari bolluk bize ne daha iyi bir çevre ne de daha iyi bir gelecek sağlayacaktır.
Sağlam ve sürdürülebilir bir dünya inşa etmekten aciz olduğumuz gibi, gerek üretim gerekse tüketim aşamasında gerisinde yorgunluktan başka hiçbir şey bırakmayan, sadece yok edilmek üzere üretilen nesnelerden ibaret korkunç bir döngü yarattık.
Üretilen nesneler ancak sürdürülebilir, yani uzun ömürlü oldukları zaman yaşam düzeyini yükseltmeyi ve bolluk yaratmayı sağlayabilirler.
Dolayısıyla, şayet bu çalışma ve iş anlayışını değiştirmek istiyorsak, bugün yaşam tarzımızı ve kurduğumuz dünyayı yeniden gözden geçirmemiz gerektiği gibi, aynı zamanda bu işlevselliğe dayalı toplumda yaşadığımız sürece hiçbir zaman cevaplayamayacağımız soruyu da kendimize sormamız gerekiyor: bu sistemin temelinde yatan mantık neye dayanıyor, işlevselliğin işlevi, yararı nedir ?
Bu korkunç üretkenlik devri böyle süregeldiği takdirde, yakında tarihte hiçbir zaman görülmemiş eşitsizliklerin olduğu bir toplum içinde yaşıyor olacağız.
Tarih nasıl da tersine dönebiliyormuş… Antik çağda ayrıcalıklı sınıfın büyük şehrin işleriyle ilgilenmek için çalışması gerekmiyordu.
Bugün ise işi olmayanlar, yani çalışmayanlar sadece ekonomik güçlerini kaybetmekle kalmayıp bir de toplum dışı bırakılmış durumdalar.
İşçi toplumunun doruk noktasında sonuç olarak bir işsizlik toplumuna ulaşılmış olması gerçekten son derece üzücü.
Herkes şöyle diyecektir : Sonuçta tarih tekerrürden ibarettir. Öyleyse bu tekerrürlerin bedelini kimlerin ödediğini sormak hakkımızdır.
09/06/2009, Şefik Birkiye, Binfikir Gazetesi Haziran Sayısı köşe yazısı
