Bazen tatile gidememek zorunluluk olsa da işkence gibi görünen bu durum eğlenceli bir hal alabiliyor. Hatta bu zorunluluklar kişisel birikime dönüşebiliyor.
Çocukluğumun ve ön gençlik yıllarımın geçtiği Ankara’da zaman zaman bana bağlı olmayan koşullardan ötürü ( Ağabeyimin meşhur bütünlemeleri ) tüm yazı Başkent’in kavurucu sıcağında geçirmek zorunda kalırdım. Gerçi dürüst olmak gerekirse bu durum beni çok üzmezdi. Zira annemin “aile fertleri ilk hedefimiz Akdeniz” söylemli tatil anlayışı hiç bana göre değildi. Deniz, sahil ve güneş üçlüsüyle aram hiçbir zaman iyi olmadı. Çıkılan Akdeniz seferlerinin üçüncü gününde çok sıcak, kumdan nefret ediyorum, deniz ıslak, yemekler iğrenç ve daha hatırlayamadağım bir sürü tuhaf bahaneyle annemin burnundan getirirdim. ( annem emekli olunca Antalya’ya yerleşti ve benim Belçika’da olmamın tadını çıkartıyor ) O yıllarda tatil plamlamaları bana bağımlı olsaydı Bolu-Mengen’e bağlı şirin köyümüze gitmeyi tercih ederdim. Zira orman ve serin hava bana çok daha uygundu. Üstelik çimlere basmak yasak değildi ve ne yapmaman gerektiğini iki de bir yüzüne vuran mahalle bekçilerinden bizim köyde yoktu. Ne yazık ki bu yeşil yaşam bazı seneler yeşil özlemler oluyordu. Her ne kadar meşhuır Mamak Ceza Evi ile kıyaslanmasa da Ankara’da kalışlar o yaşlarda tarafımdan yarı kapalı tutukluluk gibi algılanırdı. Aslında durum tutukluluk değil özgürlükmüş, bunu ancak şimdilerde anlamlandırıyorum. Yaz olmuş Ankara bomboş ve değerlendirilecek koca bir yaz. Anıtkabir’i ilk kez bu kalışlarda görmüştüm, açık hava sinemalarıyla tanışmam, konserlere gitmem hep bu zorunlu kalışlar sayesinde gerçekleşebildi. Öyle ki o yıllarda gittiğim Yeni Türkü konseri benim için çok anlamlıydı. Yıllar sonra Cengiz Onural’la tanışıyor ve o konseri hatırlatıyorum kendisine, hatırlıyor ve ekliyor “ öyle bir kalabalık ve coşku az rastlanır bir durumdu” Bunu söyleyen sıradan bir müzisyen değil tüm konserleri tıklım tıklım dolan Yeni Türkü’nün müzisyenlerinden ve şu an dinlemeye doyamadığım İnce Saz’ın temelini oluşturan Onural.
Neyse ustaların dediği gibi “uzatmayalım sözü yitirmeyelim özü” diyelim ve esas konuya gelelim. Bana bütün bu anıları hatırlatan aslında bu sene içinde bulunduğum durum. Harika bir zorunluluktan ötürü 9 senedir yaşadığım Belçika’dan ilk defa tatil için Türkiye’ye gidemiyorum. Görünen tablo çocukluğumla birebir örtüşüyor. Brosella Halk Müziği festivali kapsamında geçtiğimiz Cumartesi Akşam’ı ( 11. Temmuz. 2009 ) Çingene Müziği’nin efsane ismi Esma Recepova’yı Brüksel’de dinleme şansım oldu. İlerlemiş yaşına rağmen Recepova kendisini dinlemeye gelen kalabalığa unutulmaz bir akşam yaşattı. Ve açık hava sineması “Bruxelles fait son cinéma » adıyla Brüksel’in farklı belediyelerinde dün başlayan ve ayın 21’ine kadar sürecek olan açık hava film gösterileri Brüksellilere farklı sinama tadları sunacak. Seçilen filmlere göz attığımda gözüme ilk çarpan filmlerin çok kültürlü Brüksel ile örtüşmesi. Özellikle bu akşam (13 Temmuz 2009) gösterimi gerçekleşecek « Entre Les Murs » mutlaka görülmesi gereken bir yapıt. Laurent Cantet imzalı 2008 Fransa yapımı film Altın Palmiye ödüllü. Genç Fransızca öğretmeni François’nın üzerinden anlatılan hikaye farklı etnik kökene sahip farklı kültürlerden gelen öğrencilerden oluşan bir okulda geçiyor. Ne veli olarak ne de öğrenci olarak Belçika’da okul hayatım olmadığı için çok iddalı olmak istemem ancak filmin özellikle Brüksel’in eğitim yapısıyla özdeşleşebileceğini düşünüyorum.
Festival için detaylı bilgiye liberation web sitesinden ulaşabilirsiniz. Kısacası yazı Belçika’da geçireceklere önerim zorunlu ya da isteğe bağlı bu kalışlarınızı güzel geçirmeniz. Brüksel bu konuda elinden geleni yapıyor. Binfikir’in bu yazki nöbetçi yazarı olarak Belçika’daki faliyetleri sitemizden sizlere duyurmaya çalışacağım. Umarım burada kalanlar olarak keyifli bir yaz dönemi geçiririz.
13/07/2009, Cüneyt Tamoğulları
