Vakit geldiğinde kapıdan içeri girebilmekti tek amaç. Ama bu tek başına olabilecek bir durum içermiyor dahası “ben”leri öldürüp “biz” olabilmek gerekiyordu.
Işıklar yavaş yavaş açılır ve ardından sihirli dünyadan gelen surat belirmeye başlar. Spotlardan gelen kan ağır ağır akmaya başlar karekterin benliğine. Canlanan dokular birden bire hareket eden konuşan varlıklara dönüşür. Artık varoluş başlamıştır... Gerçek ile hayal arasında sıkışmış varlıklar. Elinizi uzatsanız dokunabileceğiniz, seslenseniz sesinizi rahatça duyurabileceğiniz tamamen gerçek, elinizi uzattığınızda ya da seslendiğinizde tepki vermeyen tamamen hayal ürünü yaratıklar. Bir kitabın arasında öylece sıkışmış açılmayı bekleyen, büyük kalabalığın içinde kendini soyutlamış insan sureti. Ağlamaları, gülmeleri, konuşmaları, kalp atışlarını, anlamlandırmanın zor olduğu tıkırtıları duyabiliyordum aslında. Oradaydım ama aynı zamanda da yoktum. Sanırım hissettiğim duygular bunlardı o kocaman aslında küçücük sahnede.
Bundan bir kaç ay önce Binfikir Oyuncuları Tiyatrosu’nu kurduk. Zaman bir başka zamanla yarışırken insanlar çıkageldi. Sonra oyunlar oynamaya başladık. Bazen efendi, bazen köle, kimi zaman bir hayvan ya da rüzgar olmaya çalıştık. Canımız istediğinde bir şairin ruhuna bürünüyor bize ait olmayan bir başka benlikte tekrar doğuyorduk sanki. En azından deniyorduk, bilemiyorum belki de başarıyorduk ya da başardığımızı sanıyorduk. Ne önemi var. Vakit geldiğinde kapıdan içeri girebilmekti tek amaç. Ama bu tek başına olabilecek bir durum içermiyor dahası “ben”leri öldürüp “biz” olabilmek gerekiyordu. Sadece insancıklar ve beraberindeki yoğun duyguları değildi, geçmesi gerekenler kapıdan. Beraberinde tahta parçaları, kumaşlar da gelmeliydi ve yeni dünyada yeniden şekillenmeliydi ve cansız diye bildiğimiz bu nesnelerin yeniden hayat bulması gerekiyordu. Onlara can verebilen tınılara ve büyülü ışıklara da ihtiyaç vardı. Bütün bu bahsettiğim süreç olup bitenin, sadece benim tarafımdan farkedilen yönü. Kimbilir her pazar toplandığımız o odada daha neler oldu. Geçtiğimiz Pazar ( 24 Mayıs 2009) bu kapıdan ilk defa geçtik. Orada sizlerle birlikte olmak çok büyük bir keyifti. Umarım bu hazzı hep birlikte defalarca yaşarız.
Benimle aynı rüyada buluşan tüm dostlarıma gösterdikleri özveri, azim ve sınırsız sabırları için çok teşekkür ederim. “Tek tek belki iyiyiz ama beraberken çok daha iyiyiz.”
11/06/2009, Cüneyt Tamoğulları, Binfikir Gazetesi Haziran sayısı köşe yazısı
