23 Ocak 2009 Belçika’nın geleceğinin karardığı günlerden biri. Geçtiğimiz Cumartesi günü bu kara günün yıldönümüydü. Tam bir yıl önce Kim De Gelder, Dendermonde’de Fabeljesland adlı kreşe saldırdı ve iki bebek ile bir bakıcıyı öldürdü. Bu ülkenin geleceği onlarca çocuğun beyninde de kara bir delik bıraktı.
O gün haberi radyoda duyar duymaz olay yeri olmasa da oğlumun bulunduğu kreşi aradım, her şeyin yolunda olup olmadığını sordum. Bakıcılara olaydan bahsedemedim, etkilenmesinler diye. Ertesi gün oğlumu korkarak, sanki ölüme götürüyormuş gibi bıraktım kreşe. O gün Belçika’daki tüm anne babalar aynı duyguyu yaşamıştır sanırım.
Oğlumu kreşe bırakmasam olmaz mıydı? Olur du tabii bir gün, iki gün... Peki ya sonra? Hayat tüm riskleriyle devam ediyordu. Hayattan korkarak yaşamak mümkün müydü? Ayrıca korkak ebeveynler çocuklarını da korkak yapar diyordu, psikologlar. Çocuğumun sokağa çıkmaya korkan, insanlara güvenmeyen, yaşamı kıyısından seyreden bir yetişkin olmasını ve belki de Kim De Gelder gibi kendini sevmeyen ve yalnız, sorunlu bir genç olup hayata dehşet saçan bir yetişkin olması riskini mi artıracaktım? Zor da olsa o gün ve sonraki her gün oğlumu kreşe bıraktım, etrafı kolaçan ederek. Kreşte yeni güvenlik önlemleri alınmış mı diye bakarak.
Geçtiğimiz Cumartesi, 23 Ocak günü yani...Çocukların kanlar içinde koşuştuğu o günün yıldönümüydü. Bir yıl sonra Kim De Gelder hala Brug cezaevinde yatıyor. Dava sonuç aşamasında. Kim De Gelder’ın psikolojik sağlığıyla ilgili kesin rapor bekleniyor.
Olayın olduğu gün kreşte çalışıyor olan bakıcılardan bazıları hala işlerine geri dönemediler. Yaşadıkları olayın dehşeti yetmezmiş gibi bir de kurtaramadıkları çocuklar için suçluluk duygusu taşıyorlar.
Flaman Bölgesi’nde Hükümet kreş girişlerinde güvenliğin artırılması kararı aldı. Devlet güvenliği artırmak isteyen kreşlere prim imkanı verdi. Kreşlerde güvenliğin artırılma yöntemlerini anlatan broşürler hazırlandı ve dağıtıldı. Kreşlere özel güvenlik sistemlerinin anlatıldığı eğitim günleri düzenlendi.
23 Ocak Cumartesi 2010 günü Dendermonde’de yaşanan olay anıldı ve kreşin önüne bir anıt dikildi. Çocukların el izlerinin olduğu bu anıt, olayın olduğu kreş Fabeljesland’ta bulunan bir çalışmadan esinlenerek yapılmış. Anıtta bebek ayıcıkları da şekillendirilmiş, o kara gün de çocukların koşuşurken yere düşürdükleri ayıcıkları anlatan.
Olaydan kısa bir süre sonra düzenlenen sessiz yürüyüşte oğlumla birlikte haberci olarak bulundum. Kreşe kadar yürüyen binlerce sessiz kalabalık, kreşin arkasında bulunan otoparka çiçekler, mumlar bıraktılar. O gün o otoparkta koşuşan onlarca dehşet yaşamış çocuğu gördüm! Dehşete kapıldım. Hayattan korktum.
En kötüsü de bu olayın tekrarlanmayacağının ya da daha korkuncunun yaşanmayacağının garantisi yok. Ne polis, ne adalet cinnete, piskopatlığa aşırı doygunluğun verdiği doyumsuz beyinlere engel olamıyor. Bu konuda icraatı olanları yakalayıp cezasını veriyor ama ya sayısını bilemediğimiz rusal sağlığı bozulmuş cinayet işleyebilecek komşularımız, mahallemizin delileri, tecavüzcü öğretmenlerimiz, sübyancılarımız,...?
Hayattan korkarak yaşanmaz. Hayata sarılarak, birbirimizle ilgilenerek, komşumuz, okul arkaşımız, iş arkadaşımızla iletişim kurarak, yani sevgiye yatırım yaparak hayatın kötü risklerini azaltabiliriz. Acılarımızı birlikte sarmak ve geleceğimizi kötü risklerden elbirliği ile kurtarmak dileğiyle...
26/01/2010, Serpil Aygün
