Ünlü Alman yazar Erich Fromm, Sevme Sanatı adlı kitabında sevgiyi türlere ayırarak koşullu ve koşulsuz sevgiden bahseder. Kitabı lise yıllarımda okumuştum, sevmeyi ve sevilmeyi en yoğun olarak beklediğimiz yıllar
olsa gerek, o dönemler. O arayışla sevginin kimyasını anlamaya kalkışarak okumuştum bu kitabı.
Yaşadığımız dünyada edindiğimiz beklentilerle insanları seviyoruz ya da sevmiyoruz. Onların bize karşı davranışları sonucu birine sevgi besliyoruz ya da beslemiyoruz. Sevgiliniz, eşiniz, iş arkadaşınız ya da öğretmeniniz sizin ihtiyaçlarınıza cevap verdiği ölçüde sevginizi kazanıyor. Bizimle aynı değerleri, aynı düşünceleri paylaşmayan bir arkadaş istemeyiz, onu sevmemizin koşuludur bu. Bize bol not vermeyen öğretmenimizi
sevmeyiz örneğin. Havası suyu kötü olan ülkeyi de sevmeyiz, tadı iyi
olmayan elmayı da… Koşulsuz, karşılık beklenmeden verilen tek sevgi türü,
anne sevgisi sanırım. Bir annenin çocuğuna duyduğu sevgi. Çocuğunuz sizin değerlerinizi paylaşmasa da, hatta çoğu zaman sizi çağın gerisinde kalmış düşünce ve davranışlara sahip eski kafalı biri olarak görse de, sizin istediğiniz okulda okumayıp, istediğiniz kişiyle evlenmese de, babasını sizden daha çok sevdiğini söylese de, arkadaşlarını size tercih etse de, siz çocuğunuzu sevmeye hep devam edersiniz. Bu da belki anneliğin doğasında var. Ne olursa olsun, ne yaparsa yapsın hep sevmeye devam eden tek kişi annedir
herhalde. Bu sevgi ile emek veriyor anne çocuğuna. En uykucu anne bile bebeğinin ufacık bir farklı nefes almasında dahi sıçrıyordur yataktan içgüdüsel olarak, hem bedensel hem de psikolojik olarak hayata hazırlanması için
olağanüstü bir çaba sarfediyor anne çocuğu için. Olağanüstü bir performansla. Sonunda bir gün yuvadan uçup gideceğini bilerek. Belki içgüdüsel bir durumdur bu annelik. Belki hormanların bahşettiği mucizevi bir durum, ancak şu kesin ki koşulsuz verilen tek sevgi annelikte var.
1905 yılında Amerika’nın Filedelfiya Eyaleti’nde outran Anna Jarvis annesinin ölümü üzerine yaşadığı sonsuz acıyı dindirmek üzere arayışlara girer. Annesine hayatta iken gösteremediği ilgi ve alakanın ezikliğini gidermeye
çalışır. Annesinin ölümünün üzerinden iki yıl geçtikten sonra bir günün anneler günü olarak kutlanması fikri aklına gelir ve bunun için ülke çapında çalışmalar yapar. Fikir kabul görür ve o günden bugüne Jarvis’in annesinin
öldüğü gün olan Mayıs ayının ikinci pazar günü anneler günü olarak kutlanmaya başlanır. Rivayet böyle. Anneler günü kutlamasının tarihçesi gerçekte ne olursa olsun, annelerin kutsal sevgisi kutlanmaya değer. Tüm annelerin anneler günü kutlu olsun.
11/06/2008, Serpil Aygün, Binfikir Gazetesi Mayıs 2008 sayısı köşe yazısı
