Gece… Kilise çanı vuruyor, on defa. Kapı önünden gelen otomobil lastiklerinin gıcırtısı, içine derinden bir fırt çeken tiryaki gibi. Pazartesi bugün. Yani hafta sonu sonuna erdi. Spor ve aile ziyaretleri, hayatın kahrını unutturan çılgınlıklar geride kaldı. Hafta başı iş başı.
Pazartesi, yani tombola aksamı, yani koy meydanı moruk dolucak. Burasi Maas nehrinin eteğinde tohum atmış minnacık bir köy. Yani bol yaşlı, emekli, sade bir bakkal ve iki ucuz kahve ve bira satan caféli karargah Opgrimbie. Yani Allah’ın cezası bir Flemenk köyü. Kuş uçmaz, otobüs kalkmaz, bol çam ormanlı geçit istasyon Opgrimbie. Tek adını duyurtan eseri: Kral Albert’in gizli, manastir kılıklı, şatosu. Duymuşsunuzdur, epey haber yapıldı doksanların sonunda yanılmıyorsam. Malesef yutturamadı vatandaşa, Albert Kral abi. Yemedi köyümüz kraliyet lokumunu ve kaldık aynı küflü tozlu mısır tarlalı Opgrimbie. Emekli ve İkinci Dünya Savaşı’nı bizzat yaşamış komşum bir zaman anlatırdı: evvel bu sokaktan bütün gün tek araba geçmezdi. Hatta ben 17 yaşındayken bisikletimle kaçtım Almanlardan. ’ Bence abartı ama şu günlerde sırf bu sokakta, yani topu topu yaklaşık 500 metrelik mesafede iki adet radar, Rus askeri gibi nöbet tutuyor. Ve affetmeden yakıyorlar. Tanık oldum balkondan izlerken avlarına, çay içiyordum, nedense başkasının derdi izleyene komik gelir. O kış akşamında iş yorgunu, lakin ağır ayaklı siyah Volkswagen sahibi kurban, o günlük hasılatı Kraliyetin kasasına depoladı, korkarım. Ağlamadım güldüm, çayımdan yudumladım; bilirsin ata sözünü,” gülme komşuna…”
Pazartesi de suyunu çekmekte. Ev suskun, köy durgun, radyo asla dinmek bilmeyen çene çalar, Klara. Ülkenin gelmiş geçmiş en sevimli en şirin hava durumu sunucusu Frank Deboosere, hüznünü bu sefer saklayamıyor: Bu kış geçmiş 12 yılın en kara ve en uzunlarından. Ve daha kuyruğu dik, bu kışın. Sonu belli değil, daha mart var, nisan var, diyor. Çattık! Mayısta bile kar taneleri hatırlayan emekli komşum şahit. Beraber çay içeriz. Orta demli, iki sekerli bir de ona döktüm tavşan kanı, sıcacık. Buruşmuş elleriyle kırmızı burnunu görmelisiniz, hey ya Rab. Üşümüş, bahcede bocalarken, karısı hep şikayet eder bana zaten: Bu soğukta, yaşına bakmaz, bunadı…’ Çok komikler ikisi de. Beraber izledik hava durumunu. Rahmetli dedemi hatırladım.
07/04/2010 Mustafa Kör (Binfikir Gazetesi’nin Mart 2010 sayısında yayımlanmıştır.)
