Babaanem’ den dinlerdik, basit ulusal bir dilde: kış öyküleri. Ancak iki santim kar görsem bile kaçırıverir beni eskilere o büyüleyici beyazlar. Çocukluğum, pek nadir özgür günlerim aklıma gelir.
Kar tanelerine meleksi bir önem yorar, hiçbirinin diğerine değmeden toprağa düstüğünü söylerdi o yüzü milyonlarca izle dolu yaşlı kadın. Hayatım boyunca her nerede olsam da kar yagışını asla bu öykusüz izleyemedim. Hep o aynı soru kafamda: değdiler mi? Bazen özenle dikizledim tek bir kar tanesini, mümkün olduğunca yükseklikte yakalayıp takip ettim yere konana kadar. Heyecanla izledim o bana özel tek kar tanesini, her sene tekrar. Delikanlı senelerimde saçlarım ağarmış gibi karla kaplanırdı. Tir tir titreyene dek izlerdim o birbirine dokunmadan yağan ahengi, çılgın şehirden kaçardım, bira kokulu cafelerde, ne çiğnenir ne gevelenir bir dilde gülen yabancıları izler, hüzünlenir sigara içerdim. Sanat okulunda ilk resimlerimden biri kar tanesinin mikroskopik hali olmuş. Işte nedense daima bir bağlantım olmuştur karla. Anadolunun kara kışları mı, mahallenin kir tutmuş çocukları mı, köy türküleri mi, gökteki göç eden kazlar mı, doğanın bağımsız bakan gözlerde yarattığı esrarengiz etkisi midir bilmem; nedense kar hep bunların tekrar canlanmasına sebep olur. Ama yıllar geçtikte sadece karlar ve karlı diyarlar azalmakla kalmadı, karlar azaldıkça o çocuksu coşku da azaldı, heves kalmadı. Artık kışlar kül rengi, geçtikçe öyküsü gri diyarlar oldu. Sordum hep kendime, neden? Tek anlamlı cevap şu olsa gerek: geçmiş daima guzel olur, çünkü adı üstünde: geçti de ondan. Yani yok artık, ebediyen geri gelmeyecek geçmiş. Galiba geçici olduğumuzun simgesi. Yağan kar ve kar tanelerinin getirdiği nostalji, tıpkı mevsimlerin verdiği durgunluktur.
Bugün yılın en keskin en soguk günlerinden biri, dışarı tipi ve kıran kırana soğuk. Gece çok kar yağacak. Keskin kış hayırdır, bol mahsullü yaz getirir, derdi rahmetli babam. Uzun zamandır yaşamadığım bir beklenti var içimde dostlar. Açın ellerinizi. Geliyorlar.
Ey kar dede, sana seslenirim: maziyi bir kerecik olsun canlandırabilir miyim umidiyle, hatta belki zamanındaki hevesi tadabilme hayaliyle, anılari kar taneleri gibi düşüp erimeden, dile, edebiyata döküp tarihi durdurmaya calışan yaşlı adamlardan biri olmadan: yağdır mevlam, yağdır.
27/01/2010, Mustafa Kör
Binfikir gazetesi Ocak 2010 sayısında yayınlanmıştır
