Son günlerde toplum olarak epeyce bir kargaşa içinde akıp gidiyoruz. Her alanda, her konuda olağanüstü ve çoğu kez gereksiz polemikler söz konusudur. Günümüz İnsan’ıyla anlaşmayı ve kaynaşmayı beceremiyoruz diyenlerin sayısı da az değil. Bu konuda bizleri düşündürecek üç güzel örnekle bu yazımı kaleme almak isterim.
Birincide bir hikaye. Asırlar önce Atina’da önemli bir tartışma yapılırken filozof Demostenes söz almak ister. Ancak, katılımcılar sürekli kendi aralarında koyu bir geyik sohbetindeler. O gürültü içinde kim kim dinler ki. Yine de Demostenes, “ Size bir hikaye anlatıp gideceğim” der ve söz alır.
“Uzun zaman önceydi. Bir delikanlı Atina yakınlarındaki bir köye gitmek için bir eşek kiralamıştı. Eşeğini kiraya veren adamın da aynı köye gitmesi gerekiyor olduğundan birlikte yola koyulmuşlar. Konuşa konuşa giderlerken öğle sıcağı bir bastırmış ki, en yakında bulunan küçük bir göletin kenarına çöküvermişler. Ama çevrede hiç mi hiç gölgelik yoktu ve eşeğin sahibi biraz dinlenmek üzere eşeğinin gölgesine sığınıverir.
Eşeği kiralayan delikanlı duruma içerler ve “Sen çekil, gölgede ben oturacağım” der.
Ama adam itiraz ederek “Ben oturacağım, çünkü eşek benim” der.
Delikanlı, “Ama eşeği ben kiraladım” deyince, eşeğin sahibinden ; “Ben sana eşeği kiraladım, gölgesini değil” cevabını alır. Ve aralarında bir kavga çıkar.
Hikayenin tam burasında filozof Demostenes sözünü keser ve oradan ayrılmak ister. Dinleyiciler, “Sonunda ne oldu ? Sonunu anlat” diye ısrar ederler.
Demostenes yeniden söz alarak ; « Sizin için çok önemli bazı konularda bir şeyler anlatmaya çalıştım, sizlerle düşüncelerimi paylaşmak istedim ama dinlemediniz. Şimdi ise eşeğin gölgesini merak ediyorsunuz. Ne fikrimi söylerim, ne de eşeğin gölgesine ne olduğunu … » der ve çeker gider.
İkinci olarak Mevlânâ’dan bir düşünce : « Yüz binlerce halkta, yüz binlerce ileri gelende bulunan gönül değil’dir. Gönül, bir tek kişide olur. O tek kişi hangisidir, hangisi ?
Sen, o kırık dökük, parça buçuk gönül kırpıntılarını bırak, asıl gönlü ara da o kırık dökük gönül de onun sayesinde dağ kesilsin”.
Üçüncüsü ise bir öğüt. “Şeyh Edebali’nin Osmangazi’ye söylediği bir öğüt : Oğul, bilesin ki “İnsan vardır, şafak vaktinde doğar, gün batarken ölür”.
Toplumumuz için kendimizi yürekten adayabilecegimiz bir iş veya üstlenebileceğimiz bir görevin, yüksek bir maaştan daha ödüllendirici olduğunu herkese hatırlakmak isterim. Gevezeliğe boş verme zamanı geldi geçiyor bilesiniz. Bedava peynir sadece fare kapanında bulunur...
12/12/2009, Mehmet Aydoğdu (Binfikir gazetesinin Kasım sayısında yayınlanmıştır.)
