Küçük, anamalcı ve tecimsel dünyalar insanı içinde eritir. İnsan da eridikçe kendinden başka bir varlığın yaşamını fark etmez olur. Kendi nefesi onu
içindeki karanlıklara gömer.
Günümüz öyle bir günkü her an yeni bir krize gebe durumundayız. Tabi kriz denildiğinde yanlızca siyasi veya sosyal krizi düşünmekle kendimizi aldatırız. Yaşamımızı bu iki nesneye indirgemeyi biraz abes sayarım ben. Böylesi zamanlarda gerçekler ile esaslar krizi daha derinden, daha kalınca yaşanır. Akıp giden güncel yaşam içindeki gerçekler ile esaslar birer yansımadır. Bir nevi aynaya baktığınızda bir yansıma görürsünüz ya işte tam ondan bahsediyorum. Onun için de yaşam içeriği tanımında yanılmamak ve isabetli ifadeler verebilmek için ciddi bir beceri gerektirir her birimiz için.
Zaman anlayışı oturmamış, doğru zaman idrakine ulaşmamış kişiler, toplumlar ve bu vesile ile ülkeler veya devletlerin hiç bir konuda başarılı olması
katiyen düşünülemez. İsterseniz daha açık bir şekilde yazayım. Çağdaş yaşam içinde dünü arayanlar, bugünde yanlızca dünün anlayışını yaşatmak
isteyenler, dünü bugün ile eşleştirmeye (klonlamaya) çalışanlar veya dünü bugüne taşıyanların çabaları ne olursa olsun, niyetleri ne kadar iyimser, olumlu veya karamsar olsa da, bu anlayışlarını nihayi istikamet gibi sunsalar da, ortaya attıkları yaşam tarzı ile yarınlarla kucaklaşacaklarına inananları büyük bir hayal kırıklığı bekler. Koskoca bir sıfır bekler.
Bu tür insanlar, toplumlar ve ülkeler kendi elleriyle oluşturdukları yansımalar, bizzat yarattıkları fani dünya ve içeriksiz rüyalar aleminde yaşayan kişilerdir. Ama, insandan bahsettiğimiz için bu kişiler er veya geç bu rüyadan uyanmak zorunda kalacaklar. Bir gün gelecek, anlamaya çalıştığımız fakat bir türlü ulaşamadığımız yaşam gerçekleri ile çakışacaktır rüyaları. Kısa veya uzun vadede kaybeden, bu tür zihniyeti temsil eden kişiler olacaktır. Maalesef, bu süreçte kaybeden kişilerin, toplumların ve ülkelerin zararı ne derecede olursa olsun sonuçta kaydeden bütün insanlık olacaktır ve zaten bu olmaktadır da. Bu duruma her gün şahit olmuyor muyuz, zaten?
Dünyamız manzarasına baktığımızda ırk, din ve kültür ayrımı etmeksizin buhari sebeplerden dolayı savaşlar, çatışmalar ve kavgalar bütün şiddetiyle
ve çıplaklığıyla bize esas gibi gelmektedir. Esas gerçekten böyle mi? Ben sanmıyorum. Küçük, anamalcı ve tecimsel dünyalar insanı içinde eritir. İnsan da eridikçe kendinden başka bir varlığın yaşamını fark etmez olur. Kendi nefesi onu içindeki karanlıklara gömer.
Madem ki, insani değerlerin tüm insanlığı kapsaması esas, kardeşcil ve barışcıl yasamın hayata intikali esas, iste tam orada size şu teklifimi yapmak
isterim ; “Bırakın da yaşamın esas kırıntıları içinize dolsun ki, gökyüzünü genişletebilesiniz”. Sonsuza ulaşmak istiyorum, kaçıp kurtulabilmek için, kendime doğru ! Buna doğru zaman idrakı denir...
03/02/2009, Mehmet Aydoğdu, Binfikir Gazetesi Ocak 2008 köşe yazısı
