Başkaları için sürekli bu adam neyi anlatıyor diye sorar dururuz. Oysa, nasıl anlatıyor diye sormalıyız. Gerçeğe en yakın verileri orada tesbitleme şansı vardır. Konuşmanın kıvrak gidişatı içinde söyleyene de dinleyene de hoş gelen sözcükler yazıda birdenbire yerini yadırgar ve kuvvetini kaybeder.
Birçok kişi birçok yerlerde, teknolojik malzemede, sitelerde, gazetelerde veya basit kağıt üzerine doğruların harcı olmayarak herkesi kuşkuya düşürecek açıklamalarda bulunarak görüşlerini sunarlar. İşte yazımda bu kişilerin boş ama bir o kadar da kışkırtıcı çabalarına değinmek istedim. Kelimeler, sözlükler ve cümleler hepimize aittir. Ama bunlar aynı zamanda dilin doğru ve yerinde kullanma araçlarıdır veya en azından öyle olmalıdır.
Maalesef aşırı duygusallığa düşerek toplumsal sorumluluğunu unutan birçok kişi ve sorumlular dil hakimiyetinden ne kadar yoksun olduklarını saklayamadılar. Kelimelerle dargın oldukları içindir ki, doğru ve yerinde kullandıklarını sandıkları birçok sözün, hem konuşurken hem de yazılıyken sırıttığına şahit olduk. Türkiye’deki ve Belçika’daki kullanılan Türkçe gibi yabancı kökenli kelimelerin cirit attığı dillerde, derin duygulara inmek, şiddeti veya göz yaşlarını ifade etmek biraz daha çaba ister.
Bakın bunu şöyle örnekleyebilirim : “Ben böyle biliyordum, bana böyle söylendiğini söylediler veya böyle dendiğini duydum” cümleleri yaşamımızda en çok kullandığımız özür gerekçeleridir. Çünkü niyetleri her ne kadar iyi olsa da aramızda kişisel ve topluımsal sorumluluğunu iyi kavramadan böbürlenenlerin sayısı epeyce çoktur. Bilelim ki “Anlatamam sözünde anlayamadım kavramı gizlidir”.
Türk kökenli Belçika’lılar ve Belçika Türk Toplumu yarınını düşünmeden günü gününe, tasasız, derbeder bir yaşayışı olan bohem insanlar grubu değildir. Bu ülkenin bir parçasıdır onlar. Bunun için de ben yaşadığı ülkenin kültürel gerçeklerinin, çeşitlemelerin bilinmesi gereğine inananlardanım.
Bu yüzden de yanlışlar olduğu gibi bilinçlendirerek de yaşamak olacak yaşamımızda. Önemli olan yaşam boyunca bilinç içeriğini çoğaltmak, doruk noktasına ulaşıldığında da yeniden ve üşenmeden her şeyi sıfır noktasından tekrar başlamak olacak yaşamımız. Kendimizi kuşatabildiğimiz ölçüde verimli ve yapıcı olabiliriz. Değilse yaşamını hesaplayıp durursun, hiç bir ucunu biraraya getirmeden yaşam bilançosunu çıkartırsın. : “İFLAS” dersin, sen de kurtulursun. Böyle değilse günah çıkartın beyler, kalabalık etmeye boş verin ve kendinize gelin.
23/11/2007, Mehmet Aydoğdum Binfikir Kasım sayısı köşe yazısı
