Hollanda’da kendini yalnız hisseden yaşlıların, saati 28 Avro'ya, sohbet etmek, beraber dolaşmak yani sosyal ilişki kurmak için "arkadaş" kiralayabileceğini duyduğumda “TEK KİŞİLİK DÜNYALARDA TOPLU YALNIZLIK...” başlıklı bir yazı kaleme almıştım. (http://www.binfikir.be/news/148/ARTICLE/1347/2007-08-12.html)
Bu konuda kalem oynatmayı pek sevmememe karşın son gelişmeler sorunun daha da ciddi bir boyuta ulaştığını gösteriyor. Brüksel Serbest Üniversitesi’nin (VUB) yaptığı bir araştırmada Brüksel’deki yaşlıların üçte birinin kendilerini yalnız hissettiği ortaya çıktı. Geçtiğimiz günlerde Brüksel’de yalnız insanların aylarca hatta yıllarca sonra öldükleri anlaşıldı. Kendi evlerinde cesetleri de yıllarca yalnızlık içinde birileri tarafından rastlantı sonucu keşfedilmeyi bekledi.
VUB’nin yaptığı araştırma Brükselli yaşlıların yüzde 21’inin “kendilerini çok yalnız hissettiği”ni ortaya çıkardı. Kendilerini çok yalnız hissettiğini söyleyen yaşlıların yüzde 20’si ise ayda hiçkimseyle ya da sadece bir kez çevreden biriyle iletişim kurduğunu ifade ettiler.
"Yalnızlık bir kent olgusu ve yüksek binalarla ilgili. Buralarda insanlar birbirleri ile daha az temas kuruyorlar. Yüksek binalarda insanlar daha içe kapalı yaşıyorlar ve yalnızlık kaçınılmaz hale geliyor” diyen araştırmacı Sara Dury yabancı kökenli yaşlıların çoğunun Flamanca ya da Fransızca konuşamadığını vurguluyor.
Son olarak Anderlecht’te 69 yaşındaki birinin cesedi ölümünden 5 ay sonra farkedildi. Önceki hafta ise Jette’de bir anne ile oğlunun cesedi ölümlerinden 5 yıl sonra bulunmuştu. Binfikir bu haberi 7 Augustos’ta yorumsuz olarak “ÖLDÜKLERİ 5 YIL SONRA ORTAYA ÇIKTI” başlığıyla vermişti. ( http://www.binfikir.be/news/125/ARTICLE/4653/2009-08-07.html ) Aynı haberi Anadolu Ajansı Türkiye’ye “Avrupa’da komşuluk öldü” başlığıyla sundu.
“AB’nin ve Belçika’nın başkenti Brüksel’in merkezindeki bir binada 5 yıl önce ölen ana oğlun cesedine dün ulaşıldı. Belçika’nın başkenti Brüksel’in Jette bölgesinde ikamet eden İtalyan asıllı Giovana Muzzati (80) ve oğlu Umberto Lucano’nun (49) cesetleri 5 yıl sonra bulundu. Evlerinde öldükleri saptanan ana oğlun yokluklarının bugüne kadar fark edilmediği belirlendi. Söz konusu ailenin babası Giordano Lucano’nun 2004 başında öldüğü, mirasına ilişkin adli dosya çerçevesinde yapılan araştırmayı yürüten hakimin dün eve girdiği ve yatak odasında iki ceset bulduğu açıklandı. Kepenkleri 5 yıldır kapalı, bahçesi bakımsız olan eve gelen elektrik ve su idaresi memurlarının tepkisizliği, mahalle polisinin kayıtsızlığı, komşuların ve belediyenin ilgisizliği tartışma konusu oldu. Polis, iki kişinin ölümünde, intiharın söz konusu olabileceğini belirtiyor” diye geçmişti haberi Anadolu Ajansı.
Bu haberin yayınlanmasından daha bir hafta geçmeden yeni bir haberle şok olduk. Anderlecht’te 69 yaşındaki biri kaldığı apartmanın tuvaletinde en az 5 ay sonra ölü bulundu. Mahalle polisi bir komşu kadının uyarısı doğrultusunda apartmanın balkonundan eve girince cesetle karşılaştı. Komşu kadın önceki hafta medyaya yansıyan “öldükleri 5 yıl sonra anlaşılan anne ile oğul” haberinin etkisiyle “epeydir görmediği ve mektupları posta kutusunda bekleyen” komşusunun durumundan süphelenip polise haber verdi. Mahalle polisi telefonla ulaşmaya çalıştığı yaşlı adamdan yanıt alamayınca apartmanın balkonundan eve girdi ve yaşlı adamın cansız vücuduyla karşılaştı. Yaklaşık 100 apartmandan oluşan bir blokta böyle bir durumla karşılaşılması düşündürücü.
İnsanı insanlığından uzaklaştıran, bencilleştiren bu sistem, sonunda insanı kendi vücuduna hapsediyor. Çarkın birer mekanik dişlisi olarak farkına bile varmadan yaşamını tüketen tüketim toplumunun bireyleri, birer müşteri ya da tüketici olmaktan öteye bir şey ifade etmiyor. Yardımlaşma, dayanışma, paylaşma ve vicdan gibi sözcüklerin tedavülden kaldırılıp cüzdanın ön plana çıktığı dünyada da bizim payımıza yalnız başımıza ölmek düşüyor. İşçiler de dahil herkesin birer yalnız haline dönüştürüldüğü günümüzde tek kişilik dünyalarımızdaki toplu yalnızlığa son vermenin yolu yok mu? Tabii ki var: “Dünyanın bütün yalnızları birleşin!”
16/08/2009, Erdinç Utku
