Soğuk bir kış ayı. İnsanın içini ürperten, havanın soğukluğu değil. Gökyüzü ile yeryüzünü birbirine katan o kurşun ağırlığındaki hava. Toz duman, yine bir aydını yok edebilme çabası. 17 yıl önce, bir 24 Ocak günü. Sakıncalı Piyade, Uğur Mumcu’yu katlettikleri gün. Abdi İpekçi’yi de, Hrant Dink’i de Ocak, Şubat aylarında öldürttüler. Biz de, en kıymetlimizi yıllar önce ama hala dün gibi bir Şubat ayında kaybetmiştik.
Abdi İpekçi’nin kızını babasının öldürüldüğünde üstünde olan kanlı gömleğiyle ekranda gördüğümde kendi acımdan utandım. Hrant Dink’in o sere serpe bedeninin imajı hiç gözümün önünden gitmiyor. Ne yapmıştı bu adamlar. Yazmaktan, düşünmekten ve bunları paylaşmaktan başka. Uğur Mumcu’nun kızına soruyorlar “azmettirenlere mi yoksa yapanlara mı kızıyorsunuz ?” diye. Yapanların taşeron olduğunu düşündüğünden, azmettirenleri de hala bilmediğinden, hakiki gerçekleri öğrenmek istiyor her şeyden önce. Çünkü O biliyor, babasının hangi konuları irdelediğini.
Abdi İpekçi’nin kızı da babasına bunun niçin yapıldığını öğrenmeden ölmek istemiyor, hatta Ağca’nın bir maşa olduğunu bildiğinden O’na kin duymuyor gibi.
Geçenlerde bir röportajda birisi yorumcu, diğeri yazar iki ünlü kadın, affetmekten dem vuruyorlar. Ve kinin, öfkenin iyi bir şey olmadığını, insanın üzerinde bir yük olduğunu, vb şeyler söylüyorlar. Affetmek insanı özgürleştiriyor, büyütüyor falan diyorlar. Bana sorarsanız, insanı büyüten yaşadığı acıların karşısında duruşu, direnci. Sonucunda verdiği bu savaştan çok yara almadan çıkabiliyorsa eğer, insan kendini büyümüş de hissedebilir.
Ama hayatta her şey affedilmez.
Oğlunuz sizden saklı konservatuara gider, siz O’nun mühendis olmasını beklerken, o taytı geçirip sahnede dans eder. Affedersiniz, bir gün Kızınız onaylamadığınız birine kaçar. Affedersiniz, bir gün eşiniz sizi aldatır. Bazıları affeder.
Yakınlarınıza bir kötülük yaparsa birini affedebilir misiniz, kolayca? Yapılan kötülüğe de bağlı tabii. Yalan söyleyeni, dolandırani, vermeden alanı, belki.
Tacize uğrayan bir çocugun babasıysanız, affedebilir misiniz O caniyi?
Ugur Mumcu’nun, Abdi İpekçi’nin, Hrant Dink’in çocuklarıysanız affedebilir misiniz, O katilleri?
Biz de toplum olarak ne unutmalıyız, ne de affetmeliyiz. Gerçekleri öğrenmek için de herkes üstüne düşeni yapmalı. Süleyman Demirel « Kennedy’yi bile vurdular », Mehmet Ağar da Mumcu’nun eşine « kiremiti çekersek duvar yıkılır » dedi diye boş vermek, hoş görmek mi gerekir ? Hep bir derin devlet gizemi ve şüphesi içerisinde yapılan açıklamalar aydınlık yarınları karartmaktan ve her şeyi banalize etmekten başka bir şey değildir. Savaş zamanı bile zafer için her şey mübah değildir.
19/02/2010, Leyla Ertorun
Bu yazı Binfikir gazetesi Şubat 2010 sayısında yayınlanmıştır
