Son yıllarda Avrupa’da bir world music/dünya müziği rüzgarıdır esip gidiyor. Bu, bir taraftan farklı müzik türlerini tanıtıyor diğer taraftan da « melez sound »lar yaratıyor. Hele hele bir çok Batı Avrupa ülkesinde yaşayan değişik kökenli insanların etkisini de katarsak güzel şeyler ortaya çıkıyor.
Belçika’da « melez » sesleri daha çok Kuzey Afrika kökenliler, özellikle Faslılar, Endelüz müziği ile Arap müziğini harmanlayarak sunuyorlar. Bunu çalışmalarında en çok kullananlardan biri Musta Largo. Bir çok kültürel etkinlikte, başka gruplar da bu esintileri kullanıyorlar. Esasında bu girişimlerin genel akımdan etkilendiklerini söylemekle birlikte, aslında diğer toplumlara açılımda bir kültürlerarası etkileşimi kolaylaştırma isteği, çabası da hissedilmekte.
Avrupa’da yaşayan Türk kökenli müzisyenlerin çabası ise daha çok Türkiye’ye yönelik. Bazıları kendi tarzlarında piyasayı zorluyorlar İsmail Y.K. gibi; bazıları ise, bilinen bir alanda devler arasında yer bulabiliyorlar kendilerine, Kubat gibi.
Bu arada, Mahir Tezerdi ve Emre Gültekin’i çok beğeniyorum. İkisi de Belçika’da yetişmiş genç müzisyenler ve önümüzdeki yıllarda kendilerini daha iyi tanıyacağız. Onları da zaman zaman bu melez müzik etkinliklerinde görebiliyoruz ancak kendi tarzlarında kalarak. Cumali Bulduk’u da bu arada unutmamak gerek.
Yeni denemelerde en çok yer alan Türk kökenli müzisyen esasında Aykut Dursen. Kendisi konservatuar mezunu, Belçika’ya da bu eğitiminin devamı için gelip kalmış bir müzisyen. Kontrbasıyla zaman zaman diğer klasik enstrümanlara eşlik ederken zaman zaman da daha popüler, ya da daha yöresel sazlara eşlik ediyor ve gerçekten keyif verici denemeler çıkıyor ortaya.
Geçenlerde, basın dışından Belçikalı iş arkadaşlarımdan Fuji ve Martine « biz Türkçe şan çalışıyoruz, Schaerbeek’te bir mekanda bir icraatımız olacak, istersen dinlemeye gel » dediler. Aynı gün Schaerbeek Belediye meclisinin toplantısı vardı ve gündem maddesinde son dakika bombaları liberal partiden Sevket Temiz’in istifası ile yeşillerden de bir istifa ve yerine Türk asıllı Süleyman Özdemir’in getirilişi vardı.
Ben, a-capella müzik dinlemeyi tercih ettim ve iyi de etmişim. Önce üç bayandan oluşan bir grup bizi bir kıtadan öbürüne götürdü. Daha sonra, Onlar, sanatçı Sibel’in çalıştırdığı grup, bizim kızlara, nam-ı diğer « Gavur Kızlara » eşlik ettiler ve « fincanı taştan oyar » deminde türküleri, zaman zaman çekingen ama büyük bir cüretle icra ettiler. Gruptan Fuji’nin eşi Türk mahallesinden bir Türk ve diğer Türklerin O’na gavur gelin diye hitap ettiklerini, zaman zaman da bazı Türklerin O’na « flaman gelin » dediklerini söylüyor. Flaman olmadığını söylemesine rağmen, insanların O’na öyle hitap etmeye devam ettiklerini söylerken, gavur kelimesinin kötü bir niyetle söylenmese de esas anlamını bildiğini hissettiğimiz bir sitem seziyoruz. Buna rağmen ya da buna inat grubun adını « Gavur Gelinler » koyuyorlar.
